Wyobraź sobie, że istnieje planeta bardzo podobna do Ziemi, wszystko dookoła wygląda identycznie. Drzewa, niebo, ziemia, budynki, samochody, ludzie też wyglądają normalnie. Wszystko łudząco podobne do naszej planety, tylko dzieci „jakieś dziwne”. Dzieci rodzą się tam zupełnie niepodobne do swoich rodziców. Jedyne, co mają, kiedy przychodzą na ten świat, to umysł, oczy i serce. Cała reszta nie istnieje. Są jakby zawieszone w próżni, w przezroczystej materii. Tak jakby dopiero przyjście na ten świat dawało możliwość stworzenia ich od początku.

Każdemu, kto pracuje pomagając innym nieobce jest doświadczenie bezradności, zagubienia, osamotnienia. Pojawia się ono zwłaszcza wtedy, kiedy klient przynosi dramatyczne doświadczenia, z którymi chcielibyśmy natychmiast się „rozprawić”.

W czasie warsztatu uczymy się poszukiwać niewidzialnych przyjaciół, którzy wspierają nasze wysiłki.

Zdarza się, że sytuacjach trudnych również klient potrzebuje więcej wsparcia niż otrzymuje od terapeuty. Warsztat dostarcza technik poszukiwania „wewnętrznych przyjaciół” w świecie klienta. Pomagają oni w procesie rozwoju klienta, przejmując część wysiłków terapeuty. Zyskamy doświadczenie, że nawet w warunkach zupełnego osamotnienia towarzyszą nam przychylne postaci, trzeba je tylko zawołać.

Czas trwania: 20 godzin
Koszt warsztatu: 280 pln

NA SZKOLENIU DOWIESZ SIĘ:

:: jaka jest rola ciała w pomaganiu wg Psychologii Zorientowanej na Proces, NLP, Gestalt oraz innych szkół

:: rozwiniesz umiejętności korzystania z sygnałów płynących z ciała w rozmaitych sytuacjach życiowych, również w relacji pomagania

:: poznasz techniki badania znaczenia sygnałów płynących z ciała dla pełniejszego zrozumienia procesów dziejących się w relacjach z innymi

:: dowiesz się jak korzystać z takich doświadczeń jak: ruch dowolny nieintencjonalny, symptomy głębokie z narządów wewnętrznych, chroniczne symptomy cielesne

:: poznasz rozmaite techniki interwencji z wykorzystaniem symptomów cielesnych od prostych wizualizacji, przez eksperymenty z ruchem i inne

Spojrzał na zdjęcie oprawione w kiczowatą różową ramką w misiaczki - kiedyś świetna pamiątka tamtych radosnych, szalonych chwil; dziś drażniła. Uświadamiało mu to jak długą drogę przebył ich związek. Związek? Czy to w czym teraz tkwili wciąż jeszcze można nazwać związkiem?

 

Przez pierwszy rok było idealnie ale potem... Na zdjęciu fizycznie to ta sama dziewczyna, jeśli chodzi o całą resztę - coraz częściej miał wrażenie, że jest z kimś innym, niż ta którą poznał cztery lata temu. Kiedyś szalona, pełna namiętności, uwodzicielska i...i to spojrzenie przepełnione magiczną mieszanką podziwu, szacunku i pożądania. Gdzie to się podziało, czy za dużo wymaga? Przecież chce by było tak jak kiedyś - tylko tyle i aż tyle.