Program kursu II stopnia na rok 2011 /  2012

Czas trwania: 120 godzin. Kurs będzie się składał z siedmiu bloków tematycznych po 20 godzin. Zajęcia będą odbywały się w weekendy.

26 - 27 listopad 2011r.

Blok I   Praca z ciałem

• Podmiotowość ciała  i doświadczenie ciała jako podmiotu
• Symptomy cielesne, praca z symptomem
• Ciało jako komunikat o jakości życia
• Ciało jako opowiadanie, historia, narracja
• Trzej wielcy nauczyciele: Głód, Strach, Ból
• Choroba - zdrada ciała czy bunt?

Rozszerzenie:

„Pomaganie ludziom jest moim świadomym wyborem” – oto skrajnie naiwny sąd, który mógłby być zabawny, gdyby nie świadczył o niebezpiecznym braku samowiedzy. Nie wybierasz terapii, to terapia „wybiera” ciebie. Poszukiwanie doświadczeń z czasów dziecinnego bycia terapeutą jest osią tej pracy. Kiedy byłeś terapeutą rozhisteryzowanej mamusi, pijanego tatusia, otrzymywałeś kapitalną nagrodę – Rodzica. Kiedy byłeś terapeutą całej rodziny, bo chorowałeś, byłeś niegrzeczny, sprawiałeś same kłopoty, dostawałeś podstawowe środowisko życiowe. Czasami w pracy odnosiłeś sukcesy, na ogół ponosiłeś porażki. Jak te doświadczenia modyfikują twoją pracę? A może twoje życie? Oto temat do wspólnego namysłu.

10 - 11 grudzień 2011r.

Blok II  Praca z grupą i proces grupowy. Lider procesu grupowego

• Historyczne uwarunkowania procesów grupowych
• Wpływ relacji diadycznych na dynamikę i strukturę grupy
• Pole grupy jako arena konkurencji
  • różnorodność stylów osiągania pozycji w grupie różnorodność stylów osiągania pozycji w grupie;
  • warunki skutecznego lideringu
• Newralgiczne role grupowe. Umiejętność wchodzenia w role grupowe i uzyskiwania gratyfikacji z każdej roli

14 - 15 styczeń 2012r.

Blok III  Proces twórczy w relacji pomagania

• Pomoc psychologiczna rozumiana jest jako proces rozwoju nie leczenie starych ran
• Nie ma doświadczeń ani dobrych, ani złych; są tylko umiejętności wykorzystania tego, co nam się zdarza
• Twórcze wykorzystanie doświadczeń urazowych - każda katastrofa otwiera nowe możliwości
• Filtry na świat – patent na optymizm
• Pułapki procesu pomagania

Rozszerzenie:

Norma zachowania ma tę własność, że działa niezależnie od tego, czy uświadamiamy sobie jej istnienie. Odwrotnie. Wiele norm działa ze szczególną precyzją właśnie dlatego, iż pozostają nieuświadomione. Większość z nich pochodzi z okresu dzieciństwa, w którym podatni jesteśmy na introjekcję. Bajki, przypowieści, anegdoty i przestrogi są źródłem licznych ograniczeń. Jesteśmy wobec nich bezradni, bo podane zostały nie wprost, bo identyfikujemy się z ich treścią, bo towarzyszą nam od zawsze i stają się niezauważalne jako stały, naturalny regulator naszego zachowania się.
Co się stanie, jeśli spróbujemy to wszystko porzucić? Groza czy uwolnienie? Czy to w ogóle możliwe? Jak rzeczywistość istnieje poza wąskim przedziałem zachowań dozwolonych? Czy przekroczenie własnych progów może wpłynąć na efektywność pracy terapeutycznej?  Poszukamy odpowiedzi?

28 - 29 styczeń 2012r.

Blok IV  Erotyka vs etyka w procesie pomagania

• Nieuchronność erotyzacji terapeutycznej
• Ujawnienie erotyki oraz posługiwanie się nią w etyczny i jawny sposób
• Zawodowy kodeks etyczny psychologa czy etyczny psycholog?

Zapracowany Eros – modyfikacje procesu terapeutycznego. Jeśli zostałeś nauczony, że seks jest grzechem, że jest czymś brudnym – napotkasz istotne trudności w pracy z klientem. Trafisz w obszar zakazany. Twoje reakcje i próby interwencji będą nieadekwatne. Możesz ranić klienta lub siebie Wypadniesz w rezultacie z roli. Staniesz się krytykiem lub będziesz bał się klienta. Za własne trudności weźmiesz odwet na kliencie. Albo, uwodząc klienta lub dając się uwodzić będziesz ofiarą i sprawcą wykorzystania seksualnego. Staniesz się wielokrotnym zdrajcą.

11 - 12 luty 2012r.

Blok V  Przeniesienie — brama do wykorzystania w terapii

• Świadomość roli jako kotwica procesu pomagania
• Wyjście poza relację terapeutyczną na skutek manipulacji klienta
• Rezygnacja z roli terapeuty jako nienależna gratyfikacja
• Koszty prywatyzacji relacji terapeutycznej

Rozszerzenie:
Patrzysz z nadzieją na zegar i widzisz, jak klient spóźnia się. Zaczynasz myśleć, że może dzisiaj nie przyjdzie wcale. Jego pojawienie się przyjmujesz z rozczarowaniem.
Patrzysz na zegar i cieszysz się, że zbliża się godzina spotkania z twoim klientem. Jesteś smutny, kiedy odwołuje spotkanie. Skąd bierze się różnica między pierwszym i drugim kontaktem?Inaczej. Jedna sesja w twoim subiektywnym odbiorze trwa pięć godzin, w czasie których poddawany jesteś wymyślnym torturom. Wychodzisz zmaltretowany i obiecujesz sobie rzucić zawód. Inna sesja – jesteś trochę zaskoczony, że przekroczyłeś limit czasu, tak ci było dobrze. Skąd ta różnica.
Rozmaite postaci świata wewnętrznego modyfikują nasze postrzeganie klienta. Szukamy ich znaczenia dla przebiegu pracy z klientem. 

 
Prywatna nieosiągalność terapeuty jest pochodną świadomości własnych granic z jednej, a kontraktu terapeutycznego – z drugiej strony. Jeśli w przeszłości ktoś manipulował twoimi granicami, możesz mieć kłopoty. Jeśli na przeniesienie reagujesz adekwatnym przeciwprzeniesieniem nie wiedząc o tym, jesteś w kłopocie. Jesteś spóźnionym adopcyjnym Rodzicem, jesteś idealnym Partnerem, jesteś wszystkim, czego potrzebuje twój klient i ty!
Jeśli przeżywasz sukcesy klienta z pozycji osobistej satysfakcji, przestajesz być profesjonalistą. Stajesz się kimś prywatnym, wykorzystującym kompensacyjnie klienta do bilansowania własnych życiowych strat i niepowodzeń.

25 - 26 luty 2012r.
Blok VI Powitania i pożegnania w terapii. Kontinuum „Strażak” – „Rodzic”.

• Dobór technik interwencji terapeutycznej.
• Dokładna definicja problemu i kontrola osiągnięcia celu terapii.
• Klient – oczekiwanie natychmiastowego efektu.
• Radzenie sobie z niepowodzeniem w terapii.
• Długotrwałe związki klient – terapeuta jako wskaźnik nieskutecznej pomocy. 

Rozszerzenie:
Elementem składowym mitu osobistego jest wzorzec dotyczący czasu trwania relacji. Są ludzie, którzy mają tendencje do wchodzenia w wieloletnie związki, są również tacy, których kontakty z ludźmi układają się w barwną mozaikę krótkotrwałych spotkań – przygód.
Umiejętności tworzenia nowych relacji oraz umiejętności kończenia związków pochodzą z naszych osobistych doświadczeń w kontakcie z ludźmi, zabawkami, przedmiotami codziennego użytku, obiektami sztuki itd.
Niezależnie od orientacji terapeutycznej, którą deklarujemy, modyfikujemy czas pracy z klientem zależnie od posiadanego wzorca relacyjnego. Badanie własnych możliwości w tym zakresie będzie podstawą świadomych decyzji o trwaniu lub zakończeniu pracy terapeutycznej.
Innym czynnikiem decydującym o czasie trwania terapii jest stosunek do człowieka i nie zawsze zwerbalizowane przekonanie o roli terapeuty w życiu klienta. Czy jesteś „rodzicem”, który „wie lepiej” i musisz w związku z tym zmieniać całe życie klienta? Czy może stoisz na stanowisku, że klient ma prawo być inny niż ty sobie wymyślasz? To, jak spostrzegasz klienta zależy również od tego, jak tobie układało się domknięcie cyklu rozwojowego twojej rodziny.
   
17 – 18 marzec 2012r.
Blok VII  Etiudy Terapeutyczne

Oczekiwane jest przedstawienie własnego warsztatu, własnej pracy terapeutycznej z wskazaniem dróg rozwoju własnego stylu pomagania.

Uwaga:  Czas trwania: 120 godzin. Kurs będzie się składał z siedmiu bloków tematycznych po ok. 20 godzin każdy (uwzględnione straty czasu spowodowane wypadkami losowymi: spóźnianie, przedłużanie przerw i inne). Zajęcia prowadzone będą metodą warsztatową. Zgodnie z oczekiwaniem uczestników możliwe jest zorganizowanie uzupełniających zajęć dodatkowych. 

Uczestnicy przyjmowani są na kurs po odbyciu rozmowy kwalifikacyjnej  (nie dotyczy osób, który ukończyły Kurs Trenera TWP "START" I Stopnia).