Nasz profil na facebooku
Kiedy jednemu z duszków robiło się smutno, stawał się szary, tracił wszystkie swoje kolory, przestawał świecić. Zawsze wtedy był przy nim drugi duszek, siadały sobie razem trzymając się za ręce aż do momentu, gdy smutny duszek przestawał być smutny, znów promieniał kolorami i światłem. Duszki bardzo lubiły bawić się, figlować, latać byle gdzie i tworzyć piękny świat.
Najbardziej jednak fascynowali ich ludzie, a szczególnie dzieci. Za pomocą swoich magicznych sztuczek sprawiały dzieciom różne drobne lub większe przyjemności, szczególnie tym smutnym. Duszki zazwyczaj pojawiały się, gdy dzieci spały, i zabierały je do niesamowitych magicznych światów. Stworzyły nawet specjalną krainę tylko dla dzieci – tam nikt nie czuł się samotny czy niekochany. Nawet gdy dziecko przybywało tam smutne, zaraz pojawiały się inne, aby z nim pobyć, potrzymać za rękę. Dzięki pobytowi w tej krainie dzieci odkrywały, że też posiadają magiczna moc tworzenia, że mogą same tworzyć swój świat. Zawsze wracały z niej pełne nadziei, optymizmu, wiary w siebie i innych ludzi. Swoją czarodziejską moc ukrywały przed dorosłymi.
Podobno te duszki nadal krążą po świecie odwiedzając dzieci w ich domach. Gdy będzie Ci smutno lub będziesz czuł się samotny, połóż się do łóżka i zaśnij, a duszki na pewno przyjdą do Ciebie, wezmą Cię za ręce i przeniosą do specjalnej krainy, gdzie odkryjesz swoją cudowną moc tworzenia.